Hakikat Operasyonu: Türk ve Avrupa Medyasının Ahlaki ve Sosyolojik Anatomisi

Medya, modern dünyada sadece bir haber iletme aracı değil; gerçeğin yeniden inşa edildiği, toplumların ahlaki pusulasının ayarlandığı ve kitlelerin algı dünyasının şekillendirildiği devasa bir sosyolojik laboratuvardır. Çocukluk yıllarımda, babamın kasabadan getirdiği sağ ve sol görüşlü iki gazete arasındaki nüanslar, aslında bugün küresel boyutta tanık olduğumuz "algı savaşlarının" mikro bir kopyasıydı. O günkü gazete kupürleri, bugünün post-truth (gerçek sonrası) dünyasına tutulan bir aynadır.

Algı Mühendisliği ve "Kötü Dünya Sendromu"

Bilimsel açıdan bakıldığında, Türk medyası ile Batı medyası arasındaki en keskin fark, Gündem Belirleme Kuramı (Agenda-Setting Theory) çerçevesinde şekillenir. Batı medyasında "yüz kızartıcı suçlar" konusunda uygulanan katı etik ve hukuki sınırlamalar, toplumun genel psikolojik sağlığını korumayı hedeflerken; ülkemizde bu tür haberlerin sabah kuşaklarından ana haber bültenlerine kadar "pornografik bir detaycılıkla" sunulması ciddi bir "Kötü Dünya Sendromu" yaratmaktadır.

İstatistiksel veriler, madalyonun öteki yüzünün anlatılandan çok farklı olduğunu kanıtlıyor:

Kuzey Avrupa Paradoksu: Pedofili ve aile içi şiddet oranlarının en yüksek olduğu ülkelerden biri olan Norveç’in veya cinsel saldırı istatistiklerinde zirvede yer alan İsveç ve Birleşik Krallık’ın medya vitrininde bu olayları asla "sistematik bir çöküş" gibi görmezsiniz.

Gizlenen Doğu: İslam coğrafyasındaki bilimsel ve sanatsal atılımlar, medeniyet mirası ve ahlaki direnç odakları, bilinçli bir karartma operasyonuyla "şiddet ve cehalet" parantezine hapsedilmeye çalışılmaktadır.

Mozart’tan Epstein’a: Kültürel Hegemonya ve İkiyüzlülük

Felsefi bir perspektifle baktığımızda, Batı’nın Doğu’ya bakışı her zaman bir "Oryantalizm" gölgesi taşımıştır. Oysa tarih, bu iki dünyanın birbirini beslediği sayısız örnekle doludur. Örneğin; Wolfgang Amadeus Mozart, 1783 yılında "Rondo Alla Turca"yı (Türk Marşı) bestelerken sadece bir ritimden değil, Osmanlı Mehter takımıyla simgelenen bir disiplin, estetik ve kültürden ilham alıyordu. Avrupa'daki "Turquerie" akımı, bir medeniyetin diğerine duyduğu hayranlığın zirvesiydi.

Ancak bugün, kendi iç dinamiklerimizle bu zenginliği yoksullaştırma eğilimindeyiz. Batı medyası; çocuk istismarı, kaçakçılık ve şiddeti ısrarla Ortadoğu üzerinden servis ederken, kendi içindeki çürümeyi "Epstein Dosyası" gibi devasa skandallara kadar halının altına süpürmeyi başarmıştır.

"Bir toplumun ahlakı, en çok sustuğu şeylerde gizlidir."

Medya Patronları ve Zihinsel Sömürgecilik

Türkiye’deki bazı medya mahfillerinin, Batılı "efendilerinin" ajandasına uygun hareket ederek kendi değerlerine saldırması, sadece bir yayıncılık tercihi değil, bir etik ve milli güvenlik meselesidir. Demokrat, laik ve insan hakları maskesi takan bu kesimlerin, Epstein dosyasındaki korkunç gerçekler karşısında sergilediği dilsiz uşaklık, "özgür basın" sloganlarının ne kadar içi boş olduğunu kanıtlamıştır. Kendi ülkesindeki medreseleri ve dini kurumları en küçük münferit olay üzerinden linç edenlerin, küresel çapta kurulan bu sistematik kötülük ağına karşı suskunluğu, felsefi anlamda bir ahlaki intihardır.

Sonuç: Tufan Sonrası Uyanış

Filistin direnişiyle başlayan ve Epstein dosyasıyla perdesi aralanan bu süreç, insanlık için bir uyanışın habercisidir. Hakikatin üzerini örtmek için örülen bu karmaşık çorap, artık sahiplerinin başına geçmektedir.

Modernite ve medeniyet maskesi düşmüş, geriye sadece güç ve tahakküm hırsı kalmıştır. Bu suskunluk sarmalı elbet bir gün itirafçılar ve vicdan sahibi insanlar aracılığıyla tamamen dağılacaktır. İşte o gün, zihinsel sömürgecilikten kurtulmuş, kendi öz değerlerine yaslanan bir anlayış, Türk-İslam medeniyetinin güneşini bir daha batmamak üzere yeniden doğuracaktır. Demokrasinin gerçek "seyir defteri" o gün yeniden yazılacaktır.

Müslüm Söyler