Son günlerde engelli camiasında bir slogan dolaşıyor:
“Engelliler Bakanlığı kurulsun.”

Sanki bütün sorunların anahtarı buymuş gibi…

Açık konuşalım.

Bu söz bir çözüm önerisi değil,
başarısızlığın yeni bir bahanesidir.

Çünkü biz bu filmi daha önce gördük.

Önce dedik ki:
“Engelli dernekleri çoğalsın.”

Çoğaldı.

İllerden ilçelere kadar yüzlerce dernek kuruldu.

Peki sorunlar çözüldü mü?

Hayır.

Sonra dedik ki:
“Siyasete girelim.”

Muhtarlıklara girdik.
Belediye meclislerine girdik.
Milletvekilliğine kadar yükseldik.

Peki sorunlar çözüldü mü?

Yine hayır.

Şimdi yeni bir söz ortaya atılıyor:

“Engelliler Bakanlığı kurulsun.”

Soruyorum:

Milletvekili olanlar bu sorunları çözemedi diye,
devlet şimdi bir de bakanlık mı kuracak?

Sorun makam eksikliği değil.

Sorun samimiyet eksikliğidir.

Bugün Türkiye’de engelliler için yapılan düzenlemeleri görmezden gelmek insafsızlık olur.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan son yirmi yılda engellilerin hayatını kolaylaştıran sayısız düzenlemeyi hayata geçirdi.

Eğitimde…
Sağlıkta…
Sosyal haklarda…
İstihdamda…

Engelliler için ciddi adımlar atıldı.

Ama ne yazık ki bazı engelli temsilciler, o koltuğa oturunca geldikleri yeri unutuyor.

Bunu bizzat yaşadım.

Florya Engelliler Kampı’nda bir çalıştayda engelli seçilen bir milletvekilimiz davet edilmiş.
Kendisine imzaladığım kitabı takdim etmek istedim.

Makam aracına doğru yürürken tek cümle söyledi:

“Yoğun işlerim var, başka zaman inşallah.”

Ve gitti.

Oysa ben Cerrahpaşa Hastanesi’nde çalışırken bu vekilimizin sadece ismini söyleyip gelen insanları bile geri çevirmeden destek veriyordum. Bende resmi bir kurumun koltuğunda oturuyordum.

Demek ki mesele koltuk değilmiş.

Mesele insan kalabilmekmiş.

Geçtiğimiz günlerde Ak Parti İstanbul Teşkilatı’nın iftar programına katıldım.

Salonda herkes fotoğraf peşindeydi.

Ben ise birkaç engelli dostla oturup gerçek sorunları konuştum.

Orada Dünya Kas Hastalıkları Başkanı Çağlar Özyiğit ve annesi le karşılaştım.

Çağlar DMD kas hastası.

18 yıl önce doktorlar “yaşamaz” demiş.

Ama annesinin azmiyle bugün hayatta.

Üstelik düşüncelerini okuyabilen yeni bir teknolojiyle tanışmış.

İşte mücadele budur.

İşte azim budur.

Bu azmi hala dipdiri, cihazı bana tanıtmakla mutlu oluyordu. Çünkü onlarca kas hastası aynı sevinci ve kolaylığı yaşayacaktı. Bu konuda Baykar Yönetim Kurulu Başkanı Selçuk Bayraktar ile de konuşmuş. Gereekn ne ise yapılabileceği sözünü vermiş Çağlar kardeşimize.

Bir başka engelli kardeşim ise şunu söyledi:

“Ankara’ya defalarca gittim ama sesimi duyuramadım.”

Sonra benim Şişli Yeditepe Engelliler Spor Kulübü Başkanı olduğumu öğrenince heyecanlandı.

“Engelli sporlarını tanıtmak istiyorum, bana destek olur musun?” dedi.

İşte gerçek tablo bu.

Engelliler mücadele ediyor.

Ama temsil edenler çoğu zaman makamın konforuna teslim oluyor.

Bu yüzden açık söylüyorum:

Engelli camiasının yeni makamlara ihtiyacı yok.

Samimi mücadeleye ihtiyacı var.

Devlet zaten gerekli birimleri kurmuş durumda.

Eğer biz gerçekçi projelerle, bilimsel verilerle, ortak akılla Meclis’in kapısını çalarsak hiçbir bakan o projeyi geri çeviremez.

Ama proje üretmeden, mücadele etmeden, sadece yeni makamlar talep ederek sorun çözülmez.

Çünkü gerçek şu:

Yetki sahibi olmak çözüm değildir.
Çözüm; samimiyet ve ısrarlı mücadeledir.

Ve unutmayın…

Makamlar bahane üretir.
Samimi mücadele çözüm üretir.

Selametle.

Müslüm Söyler